Peter Siebelt

Peter Siebelt (foto rechts) stuurde mij eergisteren een e-mail: “Met grote interesse las ik uw reactie op uw website over het Tweede Kamerlid Martin Bosma die het MDI en uw persoontje in de Tweede Kamer ter discussie stelde.”

Peter Siebelt gaat een artikel over mij publiceren. HIj legt het eerst aan mij voor. Siebelt: “Ter informatie en correctie stuur ik u onderstaand in het kort de gegevens zoals ik die binnen enkele dagen ga publiceren. (…) Er is namelijk meer te vertellen over uw linkse politieke activistische verleden. Gedurende uw werkzaamheden voor Juquin was ik namelijk ook in Parijs en had het vakmatige ‘genoegen’ uw activiteiten iets nader te mogen aanschouwen. Activiteiten die onlosmakelijk verbonden zijn met uw huidige bezigheden. Het lezerspubliek en de Nederlandse belastingbetaler heeft recht op deze informatie mede omdat u een publieke positie (heeft) bekleed en – om welke reden dan ook – deze gegevens aan hen heeft onthouden.”

Bij het lezen van het verhaal blijkt dat Siebelt’s artikel grotendeels uit knip-en-plakwerk uit mijn publicaties bestaat. Publicaties die weinig of niks mee te maken hebben met mijn ‘politieke verleden’, zoals bijvoorbeeld mijn familiegeschiedenis. Peter Siebelt combineert dit met een eigenaardige beschrijving van de Franse politieke scene van de jaren tachtig. Hij concludeert het artikel met een aantal aantijgingen aan mijn adres:


   

Pieter Siebelt - Het Vrij Volk“Gedurende uw werkzaamheden voor Juquin was ik [Peter Siebelt] namelijk ook in Parijs en had het vakmatige ‘genoegen’ uw activiteiten iets nader te mogen aanschouwen. Activiteiten die onlosmakelijk verbonden zijn met uw huidige bezigheden.    [bron: brief PS]

(…)   

In januari 1988 werd hij [Cadat] gebeld door zijn oude vriendin Kaissa Titous, op dat moment de campagneleider van de Franse communist [Pierre, MC] Juquin. Of hij wilde komen helpen [Het gaat hier om de Franse presidentiële verkiezingen van 1988, MC].

Juquin wilde een nieuwe communistische traditie opbouwen. Er moest een nieuwe solidariteit komen tussen de Franse en buitenlandse arbeiders. Drie maanden hielp Mellouki mee, tegelijkertijd was hij zeer actief binnen de linkse bewging.

Maar in die drie maanden [campagne Juquin 1988, MC] werd Cadat al snel de Franse bodem te heet onder zijn voeten. De politie kreeg steeds meer aandacht voor hem en zaten hem dicht op de hielen. Ze verdachten hem er ondermeer van betrokken te zijn geweest bij radicale activiteiten en het organiseren van rellen o.a. op de Sharpeville-dagen, van 21 maart, een dag door de VN uitgeroepen tot ‘internationale dag voor de uitbanning van rassendiscriminatie. (Pour Les – Six De Sharpeville) In Frankrijk en in Nederland deden o.a. Marokkaanse, Turkse, Kaap-Verdische en andere immigrantenorganisaties en de bekende anti-apartheidscomités er aan mee. Cadat onderhield niet alleen nauwe banden met zowel de anti-apartheidscomités in Frankrijk als Nederland maar ook met hun favoriet het African National Congres (ANC).   

Volgens een zijn medeactivisten liepen de spanningen in Prijs de eerste drie maanden van 1988 enorm op.   

Op 22 maart explodeerde in Parijs twee bommen als protest tegen het proces van de leiders van de terreurgroep Action Drirecte. De aanslag werd geclaimd door de groep International Revolutionary Solidarity, een groep met contacten binnen de achterban van Cadat en bijvoorbeeld AFA in Amsterdam. En op 29 maart van dat jaar iets dat Cadat deed beslissen zijn werkzaamheden voor Titous en Juquin te stoppen en Frankrijk te verlaten, aldus een van oude kameraden. De bekende Trotskist en ANC bestuurder Dulcie September werd voor de deur van haar kantoor vermoord. Het ANC-kantoor lag in de Reu des Petites-Ecuries van het tiende arrondissement, achter de vismarkt en Algerijnse eethuisjes in Parijs. Cadat kende het kantoor op zijn duimpje. Een goede kennis van hem, de Algerijnse journalist Abdou Berrada (momenteel actief in http://www.afp.com/english/home/), was onder meer betrokken bij het opzetten van het ANC-kantoor in Parijs. [bron: concept-artikel PS]” 

Wikipedia
In Wikipedia las ik het volgende over het werk van Peter Siebelt:

“Het werk van Siebelt is omstreden en wordt niet door iedereen even serieus genomen, al diende zijn werk in het verleden als bron voor artikelen in De Telegraaf, HP/De Tijd, het Reformatorisch Dagblad en andere media. Ook zijn er nooit vervolgstappen gezet door justitie, de politiek of andere onafhankelijke organisaties tegen de in zijn boeken aangevallen personen. Conclusies uit het werk van Siebelt zijn nooit door ander onderzoek gereproduceerd of bevestigd. Ook zouden beweringen van Siebelt niet altijd even nauwkeurig zijn. Zo schrijft Siebelt in het boek Mabel, koninklijk Bal Masque dat prins Claus “zichtbaar in zijn nopjes” was toen prins Johan Friso en Mabel Wisse Smit in juni 2003 meedeelden te zijn verloofd. Prins Claus was toen echter al bijna 9 maanden dood.” 

 



Categorieën:Antiracisme, Culturele spanningen, Français à l'étranger, Multiculturele samenleving, Politiek, Racisme, Radicalisering

1 reply

  1. Het is ontzettend jammer dat Siebelt zijn werk zo slecht doet, gegevens en bronnen niet checkt, geen hoor en wederhoor kent en daardoor leugens schrijft.

    Er is nl. best behoefte aan kritische doordouwers als Siebelt.

    Mijns inziens zijn de mensen die zich tegen cyber/-hate inzetten, uit hetzelfde kritische hout gesneden als Siebelt zelf. Maar dat ziet hij gewoon niet. Wíl hij niet zien.

    De zoveelste gemiste kans.

    Het HP-DeTijd-artikel bevatte overigens tekst over Siebelt die letterlijk geciteerd was (zonder bronvermelding) van mijn site. Kun je nagaan waar HP-DeTijd (ik lees dat blad toevallig) zijn informatie vandaan haalt. Gewoon zinnen van het web copy-pasten.

    Siebelt is barking up the wrong tree. Zonde van zijn energie.

    Ondertussen lopen de èchte gevaren à la Volkert van der G. al snel weer op straat.

    Maargoed, ik meng me er niet in: je kunt je in dit vak belangeloos, zonder vergoeding inzetten en de gekken komen weer opdraven met valse beschuldigingen.

    Het zou eigenlijk tijd worden dergelijke figuren eens aan te klagen wegens smaad — ware het niet dat het leven te kort is om zoveel energie in te steken…

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

Peter Siebelt

Peter Siebelt (foto rechts) stuurde mij eergisteren een e-mail: “Met grote interesse las ik uw reactie op uw website over het Tweede Kamerlid Martin Bosma die het MDI en uw persoontje in de Tweede Kamer ter discussie stelde.”

Peter Siebelt gaat een artikel over mij publiceren. HIj legt het eerst aan mij voor. Siebelt: “Ter informatie en correctie stuur ik u onderstaand in het kort de gegevens zoals ik die binnen enkele dagen ga publiceren. (…) Er is namelijk meer te vertellen over uw linkse politieke activistische verleden. Gedurende uw werkzaamheden voor Juquin was ik namelijk ook in Parijs en had het vakmatige ‘genoegen’ uw activiteiten iets nader te mogen aanschouwen. Activiteiten die onlosmakelijk verbonden zijn met uw huidige bezigheden. Het lezerspubliek en de Nederlandse belastingbetaler heeft recht op deze informatie mede omdat u een publieke positie (heeft) bekleed en – om welke reden dan ook – deze gegevens aan hen heeft onthouden.”

Bij het lezen van het verhaal blijkt dat Siebelt’s artikel grotendeels uit knip-en-plakwerk uit mijn publicaties bestaat. Publicaties die weinig of niks mee te maken hebben met mijn ‘politieke verleden’, zoals bijvoorbeeld mijn familiegeschiedenis. Peter Siebelt combineert dit met een eigenaardige beschrijving van de Franse politieke scene van de jaren tachtig. Hij concludeert het artikel met een aantal aantijgingen aan mijn adres:

Continue reading →



Categorieën:Antiracisme, Culturele spanningen, Français à l'étranger, Multiculturele samenleving, Politiek, Racisme, Radicalisering

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: